جمهور

هنوز از شوک انتخابات خارج نشده ایم! بسیار از نوشته های دوستان وبلاگ نویس عجولانه از سر نا امیدیست.متهم کردن همدیگر کاری را درست نمی کند. تحریمی و معینی بودن هم کمکی به شرایطی که در آن قرار داریم نخواهد کرد وضع برای همه ما بد است شاید بدتر از آن چیزی که بتوان فکرش را کرد.حالا همدیگر را متهم کردن فایده ای نخواهد داشت جز از دست دادن زمان. البته چند مطلب هم خواندم که گرچه از انتخابات به شکست اصلاحات تعبیر کرده بود اما منصفانه و بدور از تعصب بود.باور اینکه معین در جایگاه پنجم قرار گرفته باشد بسیار سخت است و سخت تر از آن جایگاه احمدی نژاد است بدون احتساب آرای قالیباف و لاریجانی -اگر چه شبهات بسیاری به جایگاه فعلی احمدی نژاد وارد است- این نتایج به طور مشخص به دو مورد اشاره دارد: اول توان سازماندهی و کار تشکیلاتی محافظه کاران هر چند که بر مبنای مرید و مرادی بنا باشد و دوم نفوذ اصولگرایان به طبقات میانی - و عموما غیر سیاسی- جامعه.از سوی دیگرعدم وجود تشکیلات منسجم و با برنامه با پشتوانه ی فکری مناسب و همچنین عدم شناخت خواست لایه های میانی و پایین جامعه توسط اصلاح طلبان.
هر چه بود انتخابات ۲۷ خرداد ۸۴ گذشت و به تاریخ پیوست. بسیاری از دوستان بر این نکته تاکید دارند که باید ۳ تیر به پای صندوقها رفت و رای داد و هاشمی را برگزید برخی نیز عدم مشارکت و انتخاب احمدی نژاد برای یک دست شدن حکومت را توصیه می کنند. به سرعت باید تصمیم گرفت. فضا خطرناک تر از آن است که تزهای روشنفکرمابانه داد. حضور احمدی نژاد در قدرت مصادف از است با ۴ سال خفقان و سرکوب آزادیهای سیاسی و اجتماعی که در بهترین حالت منجر به این خواهد شد که چهار سال دیگر به سراغ رییس جمهوری برویم که کمتر [...] باشد. ۴ سال هزینه و عقب افتادی کشور و تضعیف پایه های دموکراسی.نمی دانم کشور تحمل این همه هزینه را دارد.حداقل سود انتخاب هاشمی شاید رد نظریه ی رای تکلیفی - رای دادن به شخصی بر اساس ادای تکلیف شرعی- باشد.
از سوی دیگر باید به سازماندهی فکر کرد. تقویت جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر از هم اکنون در دستور کار قرار گیرد.لوگو بسازیم و سایت گروهی بزنیم و حامیان این جبهه را جمع کنیم.معین در بیانیه بعد از نتایج بسیار شجاعانه موضع گرفته است.دوشنبه ۳۰ خرداد نیز کنگره اصلاح طلبان پیشروست.نباید یک روز را هم از دست داد.با حفظ نیروهای موجود و حتی گسترش جبهه به انتخابات مجلس چشم دوخت بار دیگر باید تایید خود را بگیریم ولی اینبار از دو مرجع:شورای نگهبان و مردم!
مردمی که در باز نخست فراموش کردیم کم حافظه اند با هیچ کس پیوند اخوت نبسته اند.باید در تمام لایه های اجتماعی حضور داشت.کارگران، کارمندان ، معلمان و دانشگاهیان و طبقه های پایین جامعه.از همین حالا باید شروع کرد که فردا بسیار دیر است.
پیوست|