بعد از نزدیک به ۳ سال وبلاگ نویسی تصمیم گرفتم جایی داشته باشم برای خودم. بنوعی جمهوری خودم باشد. دل کندن از این بلاگفا سخت است مخصوصا که بد جور عادت کرده بودم به این آدرس جمهور دات بلاگفا دات کامش.
خانه ی جدید را به شمایل همینجا سر سامان دادم گرچه ایرادهای بسیاری دارد و هنوز آنطورها نیست که دلم می خواهد.لازم است بنویسید: "جمهور دات اورک". تا چند وقتی اینجا همچنان خانه ی اول خواهد بود و در آن آدرس عینا این مطالب تکرار خواهد شد تا تمرین تمام شود و همه ایرادها را بگیرم.
دلم نمی آید این را نگویم که بلاگفا به گردن من حق بزرگی دارد. و شاید به گردن بسیاری از وبلاگ نویسان دیگر. درحالی که داشتم جمهور پرشین را می بستم اتفاقی آمدم بلاگفا و خوشم آمد از محیط ساده و یکجوری دلچسبش. شدم جمهوری که حالا هستم با تمام تناقض ها و ناتوانی هایی که اینجا در معرض عموم بود. و تلاش کردم برای رفع آنها.
جایی بود که بتوانم بنویسم بدون هراس. وقتی جمهورمان را توی دانشگاه تعطیل کردند و گفتند توقیف شده ایم اینجا شده بود جمهور اول و آخر من. با اینها بزرگ شدم و حالا قدمی دیگر بر می دارم تا ببینم چه می شود.
خانه ی جدید را به شمایل همینجا سر سامان دادم گرچه ایرادهای بسیاری دارد و هنوز آنطورها نیست که دلم می خواهد.لازم است بنویسید: "جمهور دات اورک". تا چند وقتی اینجا همچنان خانه ی اول خواهد بود و در آن آدرس عینا این مطالب تکرار خواهد شد تا تمرین تمام شود و همه ایرادها را بگیرم.
دلم نمی آید این را نگویم که بلاگفا به گردن من حق بزرگی دارد. و شاید به گردن بسیاری از وبلاگ نویسان دیگر. درحالی که داشتم جمهور پرشین را می بستم اتفاقی آمدم بلاگفا و خوشم آمد از محیط ساده و یکجوری دلچسبش. شدم جمهوری که حالا هستم با تمام تناقض ها و ناتوانی هایی که اینجا در معرض عموم بود. و تلاش کردم برای رفع آنها.
جایی بود که بتوانم بنویسم بدون هراس. وقتی جمهورمان را توی دانشگاه تعطیل کردند و گفتند توقیف شده ایم اینجا شده بود جمهور اول و آخر من. با اینها بزرگ شدم و حالا قدمی دیگر بر می دارم تا ببینم چه می شود.
+ نوشته شده در 2006/7/28ساعت 3:22  توسط مهدی محسنی
