اکبر گنجی در دور تازه ای از فعالیت سیاسی خود پس از سپری کردن ۶ سال زندان در حالی که اکثر روزهای پایانی آن را در اعتصاب غذا بسر می برد، در فراخوانی در جهت تلاش برای آزادی همه ی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران طرح اعتصاب غذای سه روزه ای را پیشنهاد کرده است.
این طرح بصورت هماهنگ از روز جمعه در ایران و سایر نقاط جهان آغاز شده و عده ای از نیروهای فعال سیاسی درون و بیرون کشور در آن شرکت جسته اند. اما این پیشنهاد همچون هر عمل سیاسی دیگر از گزند و نقد و حتی سرزنش برخی مصون نماند.
بسیاری این پرسش را مطرح کرده اند که اعتصاب غذای سه روزه چه کمکی به وضعیت زندانیان سیاسی و یا توسعه ی دموکراسی در ایران می کند؟ بخشی از اپوزیسیون نیز با بدبینی نسبت به فعالیت اکبر گنجی و با اشاره به سوابق او از همراهی با این طرح خودداری نمودند.
گروهی نیز که قائل به اصلاح نظام از درون هستند هر گونه فشار اجتماعی به حکومت را مساوی براندازی تعبیر نموده و از شرکت جستن و یا حمایت کردن از آن خودداری می نمایند. این عده کماکان حضور در انتخابات را -که نزدیکترین آن خبرگان رهبری است- به عنوان استراتژی بی بدیل خود برگزیده اند.
با تمام این تفاصیل و با توجه به آنکه اکبر گنجی به عنوان نماد یک "انقلاب یکنفره" مطرح و برخی نسبت به فعالیت انفرادیش انتقاد می کنند اما تیزهوشی و موقعیت شناسی او در این برهه قابل تامل است.
در حالی که در فضای بین المللی امروز همه ی نگاه ها به سرانجام مجادله ی هسته ای ایران و غرب است، او با زیرکی تمام در روزهای منتهی به سالگرد قتل زهرا کاظمی در یک جو روانی آماده با اتخاذ شیوه ای مدنی برای اعتراض سیاسی، با تعداد اندکی از فعالان سیاسی ولی با گستره ی قابل توجه جغرافیایی، توجه ی جهان را به سوی وضعیت حقوق بشر و خصوصا وضعیت زندانیان سیاسی در ایران معطوف نموده است.
اکبر گنجی و همراهانش با انتخاب بجا و اشاره صریح به سه طیف اجتماعی یعنی روشنفکران سکولار، جنبش دانشجویی و جنبش کارگری، ضمن آنکه حضور و اهمیت این سه طیف را در صحنه ی اجتماعی-سیاسی ایران اعلام می دارند، زمینه ی حمایت جهانی را از آنان مهیا می کنند. و شاید این حرکت شروع تشکیل مثلثی باشد -روشنفکران سکولار، دانشجویان، کارگران- که بتواند در آینده ی ایران اثرگذار باشد .
» گنجی : اعتصاب غذا نافرمانی مدنی نیست [ایران ما]
این طرح بصورت هماهنگ از روز جمعه در ایران و سایر نقاط جهان آغاز شده و عده ای از نیروهای فعال سیاسی درون و بیرون کشور در آن شرکت جسته اند. اما این پیشنهاد همچون هر عمل سیاسی دیگر از گزند و نقد و حتی سرزنش برخی مصون نماند.
بسیاری این پرسش را مطرح کرده اند که اعتصاب غذای سه روزه چه کمکی به وضعیت زندانیان سیاسی و یا توسعه ی دموکراسی در ایران می کند؟ بخشی از اپوزیسیون نیز با بدبینی نسبت به فعالیت اکبر گنجی و با اشاره به سوابق او از همراهی با این طرح خودداری نمودند.
گروهی نیز که قائل به اصلاح نظام از درون هستند هر گونه فشار اجتماعی به حکومت را مساوی براندازی تعبیر نموده و از شرکت جستن و یا حمایت کردن از آن خودداری می نمایند. این عده کماکان حضور در انتخابات را -که نزدیکترین آن خبرگان رهبری است- به عنوان استراتژی بی بدیل خود برگزیده اند.
با تمام این تفاصیل و با توجه به آنکه اکبر گنجی به عنوان نماد یک "انقلاب یکنفره" مطرح و برخی نسبت به فعالیت انفرادیش انتقاد می کنند اما تیزهوشی و موقعیت شناسی او در این برهه قابل تامل است.
در حالی که در فضای بین المللی امروز همه ی نگاه ها به سرانجام مجادله ی هسته ای ایران و غرب است، او با زیرکی تمام در روزهای منتهی به سالگرد قتل زهرا کاظمی در یک جو روانی آماده با اتخاذ شیوه ای مدنی برای اعتراض سیاسی، با تعداد اندکی از فعالان سیاسی ولی با گستره ی قابل توجه جغرافیایی، توجه ی جهان را به سوی وضعیت حقوق بشر و خصوصا وضعیت زندانیان سیاسی در ایران معطوف نموده است.
اکبر گنجی و همراهانش با انتخاب بجا و اشاره صریح به سه طیف اجتماعی یعنی روشنفکران سکولار، جنبش دانشجویی و جنبش کارگری، ضمن آنکه حضور و اهمیت این سه طیف را در صحنه ی اجتماعی-سیاسی ایران اعلام می دارند، زمینه ی حمایت جهانی را از آنان مهیا می کنند. و شاید این حرکت شروع تشکیل مثلثی باشد -روشنفکران سکولار، دانشجویان، کارگران- که بتواند در آینده ی ایران اثرگذار باشد .
» گنجی : اعتصاب غذا نافرمانی مدنی نیست [ایران ما]
» اعتصاب غذا و تحصن 3 روزه در تهران [ادوارنیوز]
» اعتصاب غذای هماهنگ اکبر گنجی و معترضان ایرانی [بی بی سی]
پاورقی:
» اعتصاب غذای هماهنگ اکبر گنجی و معترضان ایرانی [بی بی سی]
پاورقی:
چگونه می شود برای اکبر گنجی نگران نبود. هنوز چند ماهی بیش از اعتصاب غذای طولانی مدتش نگذشته است که بار دیگر ایت تن نحیف را زجر بی غذایی می دهد تا فردای ملتی را بیابد که برخی به بهای ساعتی بیشتر بیدار ماندن در جستجویش همت نگماردند.
