جمهور

دو روز پس از انتخابات ۲۷ تیر ۸۴ در مورد دور دوم انتخابات و شرایطی را که در ۴ سال آینده با آن روبرو خواهیم بود پیش بینی کردم:

« فضا خطرناک تر از آن است که تزهای روشنفکرمابانه داد. حضور احمدی نژاد در قدرت مصادف از است با ۴ سال خفقان و سرکوب آزادیهای سیاسی و اجتماعی که در بهترین حالت منجر به این خواهد شد که چهار سال دیگر به سراغ رییس جمهوری برویم که کمتر [...] باشد. ۴ سال هزینه و عقب افتادی کشور و تضعیف پایه های دموکراسی.نمی دانم کشور تحمل این همه هزینه را دارد. »

حالا در بازخوانی آن مطالب می توان دریافت برخی از آن پیش بینی ها به حقیقت پیوست است. اما باید اذعان کرد که بیش از آنکه فضای سیاسی اجتماعی امروز ایران خشن و تاریک باشد، دچار یک فضای دو سویه ی تراژیک و کمیک هستیم.  
فضایی که در آن رییس جمهور خود را در یک هاله ی نور تصور می کند، مهرورزی وعده داده شده مشمول اعتراضات صنفی کاگران، زنان و دانشجویان شده و به سرکوب خشونت بار و کم سابقه ی آنان منجر می گردد و اقتصاد رو به ثبات با وجود نفت ۷۰ دلاری دچار آشفتگی و تزلزل است.
سیاست خارجی در بدترین موقعیت خود قرار دارد و دولت نهم هر فرصت پیش روی خود را به خطری بالقوه برای کشور تبدیل می نماید. بازار خرافه گرایی و مداحی آنچنان داغ شده که اعتراض همراهان دوران انتخابات دولت را هم در پی داشته است.
نمی توانم انکار کنم که بارها بارها در طول یک سال اخیر آرزو کردم که ای کاش معین برنده انتخابات بود و در بهترین فرصت تاریخی کشور برای کسب موفقیت و یافتن نقشی مناسب در عرصه ی جهانی شاهد فرصت سوزی های تازه واردان عرصه ی سیاست نبودیم.
پاورقی:

» رییس دادگستری تهران: تاكنون گزارشی از ضرب و شتم افراد در تجمع زنان دريافت نكرده‌‏ام [ایلنا]