جمهور

ایران دومین بازی خود در جام جهانی را مقابل پرتغال با نتیجه ی دو بر صفر واگذار کرد تا وداع تلخی را با جام هجدهم داشته باشد.در حالی که تیم ایران می توانست در بازی اول با دقت بیشتری امکان حضور در دور دوم رقباتها را برای خود فراهم نماید از کاپیتان هاله ی نور  و توصیه های احمدی نژاد هم کاری بر نیامد.
همانگونه که مانوک خدابخشیان در تفسیر پس از بازی دوم ابراز نمود، تیم ایران به علت نمایش ضعیفش در همان بازی اول از دور رقابتها کنار رفت. ضعف و ناتوانی برانکو در هدایت تیم ایران و نا کارآمدی علی دایی و اشتباهات همیشگی میرزاپور از دلایل اولیه و عریان شکستهای تیم ملی ایران بود.
از سوی دیگر نمی توان از علتهای پنهان این نتایج نیز گذر کرد و سیاستهای غلط فدراسیون فوتبال و در راس آن دادکان را نادید گرفت. شاید اگر بجای یک مربی گوش به حرف و مطیع از مربی کاربلد و توانایی استفاده میشد که بجای فریز شدن روی نیمکت جام جهانی در زمان خود تاکتیک مناسب را اتخاذ کند، همین امروز می توانستیم اولین حضور خود را در مرحله ی دوم جام جهانی تجربه کنیم.
از سوی دیگر شاید همین بازیهای یک نیمه ای نیز باید برایمان غنیمت باشد. برای فوتبالی که تنها یک استادیوم استاندارد دارد، تیمهای بزرگ و پر طرفدارش به تعداد انگشتان یک دست نمی شوند و همانها هم از داشتن مدیریت کار امد و حتی یک زمین تمرینی مناسب و امکانات اولیه بی بهره اند.

به واقع برای فوتبالی که مدیران و سکاندارانش، دادکان و غیاثی و فرکی و برانکو و شاهرخی -این دوتای آخری مزبیان مادام العمر تیم ملی محسوب می شوند- هستند، صعود به جام جهانی یک موفقیت بزرگ است.

در همین زمینه:

» بازی دادكان و دار‌‏ و ‌‏دسته اش با احساسات يك ملت [ایلنا]

» خداحافظ جام جهانی [فارس]