جمهور

دیشب حنیف گفت که الپر می خواهد وبلاگش را ببندد.این شاید بدترین خبری بود که در این شرایط می توان شنید. نمی دانم چه شد که فورا احساس کردم نکند من نیز سهمی در این تصمیم داشته باشد.
به حجم انتقادات و البته فحش ها و تهمتهایی که در عرض این چند روز پس از نوشته شدن دستهای آلوده، به علی زده شد فکر می کنم، به این باور می رسم که تحمل چنین فشاری باید بسیار سخت باشد.
به سهم خودم آن چیزهایی را که در نقد علی نوشتم تلنگری می دانستم به همه ی ما که می خواهیم نقدی بنویسیم و در عین حال به عدالت وفادار باشیم. ولی اگر قرار بود به جایی برسیم که الپر از نوشتن محروم خود خواسته و ما از خواندن دست نوشته هایش بی بهره باشیم به فرستادن ایمیلی بسنده می کردم.
در مورد هر دوستی که خواسته وبلاگش را ببندد این اعتقاد را داشته ام که شاید به احترام مخاطبان باید تا جایی که می توان تحمل نمود.گرچه وبلاگ یک پنجره ی خصوصی است که هرگاه بخواهی می توانی ببندی و به کسی هم بدهکار نباشی.
در مورد علی بیش از بقیه باید حساس بود.او و چند نفری نماد یک جریان سیاسی-اجتماعی قدرتمند دنیای مجازی اند.همچون علی افشاری و دیگرانی که به درست و غلط امروز در نقطه ی مقابل هم اند.
از خصوصیات این فضای مجازیست که جا برای همه وجود دارد و همگان را می پذیرد.حالا علی پیر حسین لو باشی یا علی افشاری.مشارکتی باشی یا تحکیمی و جمهوری خواه و توده ای و سلطنت طلب.حتی می توانی هیچ نباشی و اینجا بنویسی.