جمهور

این دادخواست فرستاده می شود به:
محمود هاشمی شاهرودی رییس قوه قضاييه
غلامعلی حداد عادل رييس مجلس شورای اسلامی

موضوع دادخواست:
فراخوان برای در خواست آزادی بی قيد وشرط مدافعان حقوق زنان که در تاريخ 13 اسفند 1385 دستگير شدند

متن دادخواست:
ما، امضا کنندگان زير، نگرانی عميق خود را نسبت به آزار، پيگرد و بازداشت مدافعان حقوق زنان در ايران اعلام ميداريم. ما بويژه از دستگيری 38 تن از فعالان زنان در روز 13 اسفند 1385 در تهران در خلال يک تجمع مسالمت اميز در مقابل دادگاه انقلاب اسلامی نگران و هراسانيم. علاوه بر آن خبر به کار گيری خشونتهای بی سبب و غير موجه توسط پليس امنيت ملی عليه تجمع‌کنندگان که منجر به وارد آمدن آسيبهای جسمانی به آنان شده، موجب نگرانی جدی است.

طبق ماده 27 قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران اعلام می‌دارد که " تشکيل اجتماعات و راه‏پيمایی‏ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است". اين زنان با تجمع مسالمت آميز خود در صدد اعلام همبستگی با 5 تن از اعضای ديگر جنبش زنان بودند که برای حضور در يک تجمع آرام در خرداد 85 محاکمه ميشدند.

ما خواستار امنيت، سلامت و آزادی بی قيد و شرط همه افراد دستگير شده، در تجمع مسالمت آميز در مقابل دادگاه انقلاب اسلامی در تاريخ 13 اسفند 1385در تهران ، از جمله افرادی که در ذيل اسمشان آورده شده ، هستيم.

محبوبه عباسقلی زاده- شادی صدر- آسيه امينی- نوشين احمدی خراسانی- پروين اردلان- ناهيد کشاورز- محبوبه حسين زاده- نيلوفر گلکار- پرستو دوکوهکی- مريم ميرزا- مريم حسين خواه- ناهيد جعفری- مينو مرتاضی- فاطمه گوارایی- شهلا انتصاری- سوسن طهماسبی- آزاده فرقانی- ژيلا بنی يعقوب- ناهيد انتصاری- ساقی لقایی- ساغر لقایی- الناز انصاری- سارا ايمانيان- جلوه جواهری- زارا امجديان- زينب پيغمبرزاده - نسرين افضلی- مهناز محمدی- سميه فريد- فريده انتصاری- رضوان مقدم- سارا لقمانی.

خبرگزاری فارس:«رئیس كمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی با ارسال نامه‌ای به زین الدین زیدان، واكنش وی در ديدار پايانی جام جهانی را دفاع از حیثیت انسانی و اسلامی در برابر ظلم دانست.علاءالدین بروجردی در این نامه ضمن انتقاد از توهین ظالمانه و تهمت ناحق یكی از اعضای تیم ملی ایتالیا، اظهار داشت:واكنش منطقی‌ شما از اين منظر بسیار قابل توجه است كه اولاً یك مسلمان نه تنها تروریست نیست؛ بلكه شعار اصلی آن يعنی سلام به معنی صلح است كه روزانه صدها میلیون مسلمان آن را اعلام مي‌كنند.»

جای بسی شگفتی است که یک نماینده مجلس عضو نهاد قانونگذاری آنچنان دچار مغلطه می شود که بدیهی ترین اصول اخلاقی را نادیده می گیرد و چنین اباطیلی را بیان می کند.شکی نیست که در مورد تروریست خطاب قرار دادن زیدان توسط ماتراتزی بازیکن شرور ایتالیا قضاوت آسان است.بر اساس بدیهی ترین اصول اخلاقی و پایبندی به انجام بازی جوانمردانه حرکت ماتراتزی از پیش محکوم است.
اما آیا واکنش زیدان انگونه که بروجردی ادعا می کند منطقی و در دفاع از حیثیت اسلامی بود؟خوب بخاطر دارم که در جام جهانی ۹۸ فرانسه در بازی مقابل عربستان سعودی همین زیدان چگونه با پا به شکم بازیکن هم کیش خود ضربه زد و موجبات اخراج خود را فراهم کرد.آن حرکت چگونه توجیه شد.
منطق "جواب های، هوی است" ، منطق انسانهای برخوردار از عقل سلیم و سلامت روانی نیست.گرچه با توجه به فشار بازی می توان عکس العمل زیدان را مشمول شرایط سخت و غیر قابل کنترل دانست ولی در شرایط عادی این رفتار بدور از بازی جوانمردانه بود حتی نسبت به بازیکن شرور ایتالیایی.
نکته ی قابل ملاحظه ی دیگر در سخنان بروجردی آنکه او به استناد اینکه مسلمانان از کلمه ی "سلام" در لحظه ی دیدار استفاده می کنند پس مسلمانان نمی توانند تروریست باشند.باید این پرسش را مطرح نمود آیا تروریستهای دو آتشه ی مسلمان از این کلمه ی استفاده نمی کنند و در هنگام دیدار با هم مثلا می گویند: "ارهاب"!
نامه ی بروجردی به زیدان را می توان از این منظر توجیه کرد که این نماینده ی مجلس فرصتی برای طرح نام خود یافته و از این شرایط برای ابراز وجود استفاده نموده است.باید امیدوار بود این نامه در رسانه های غربی بازتاب نداشته باشد در غیر این صورت باید منتظر بود تا خدشه ی دیگری بر اعتبار ملت ایران وارد گردد.

» روایتهای تازه از گفته های ماتراتزی به زیدان

پاورقی:

*این تیتر به هیچ عنوان مقایسه میان زیدان ستاره ی ارزشمند فوتبال فرانسه و این موجود چهارپا نیست.تنها تشبیه دو حرکت است به هم. که البته یک طرف تشبیه دارای عقل و شعور و منطق است و سوی دیگر از این عوامل تهی.

«سایت خبری فردا :عامل ربودن ۳۴۰ دختر در كشور و آزار جنسی آنها سحرگاه سه شنبه اين هفته در ملاءعام در اصفهان اعدام می شود.»
روزنامه و سایتها پر است از اینگونه اخبار جنایی.اما برخی از این اخبار واقعا تکان دهنده هستند. اینکه یک جنایتکار ۳۴۰ دختر جوان و نوجوان را در طول مدت ۳ سال دزدیده و مورد تجاوز و آزار جنسی قرار داده باشد برای سیستم انتظامی یک کشور مدعی ثبات قابل پذیرش نیست.
با نگاهی دقیق تر به این ماجرا متوجه می شویم که در طول سالهای ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۳ که این مرد با همکاری زنش چه تعداد بیشمار آدم ربایی و آزار جنسی را انجام داده است، به همین میزان چه تعداد زن و دختر با مشکلات روحی و روانی غیر قابل تصوری روبرو شده اند. جنایات جنسی جزء مواردی است که شاید تا سالها از خاطر قربانیان خارج نگردد و زندگیشان را کاملا تحت شعاع قرار دهد.
شاید اگر یک نظام امنیتی-انتظامی پیوسته و مدرن تر در جهت مقابله با جنایات سازمان یافته وجود داشت با وقوع همان چند مورد اول این زن و شوهر دستگیر می شدند و تعداد قربانیان به عدد ۳۴۰ نمی رسید.
متهمان مذکور در بازجویی‌ها اعتراف‌ كردند، از سال‌۸۰ تا ۸۳ در استان‌های‌ آذربایجان‌ شرقی‌ و غربی‌، زنجان‌، اردبیل‌، قزوین‌، گیلان‌، مازندران‌، گلستان‌،تهران‌، سمنان‌، خراسان‌، یزد، كرمان‌، هرمزگان‌، بوشهر، فارس‌، اصفهان‌، خوزستان‌، چهارمحال‌ و بختیاری‌، لرستان‌، كرمانشاه‌، همدان‌ و مركزی‌ اقدام‌ به‌ سرقت‌ طلاجات‌ حدود ۳۴۰ دختر نوجوان‌ و جوان‌ كرده‌اند.
وقوع جرایم مشابه در بازه های زمانی طولانی، لزوم مکانیزه کردن و ایجاد پیوستگی در میان نیروهای انتظامی و امنیتی سراسر کشور را نمایان تر می کند تا درصورت حدوث و تکرار یک جنایت به اشکال مشابه در مکانهای متفاوت امکان ارتباط دادن و پیگیری بهتر آن وجود داشته باشد.
بیش از آنکه اعدام این دو جنایتکار در ملاء عام بتواند احساسات جریحه دار شده ی عمومی را التیام ببخشد، بررسی علمی علل وقوع این جرایم و راههای پیشگیری از آنها -که با اعدام متهم امکان بررسی این مواد غیر ممکن می گردد- و همچنین بالا بردن ضریب امنیتی جامعه موثر خواهد بود.

پاورقی:

رویا دقیقا در نظرات به مطلبی اشاره دارد که از دید من پنهان نبود اما به دلایلی به آن نپرداختم و در اینجا اشاره ی کوتاهی به آن می کنم.در حقیقت تا اعلام جرمی از طرف قربانیان صورت نگیرد پیگیری بی مفهوم است.جامعه ی ما در پیگیری جرایم جنسی بسیار محتاطانه رفتار می کند.حتی در برخی موارد بر آن سرپوش می گذارد. كه كاملا رفتار غلطی است و زمینه ی تکرار جرم را مهیا می کند.

لاجوردیهای سرزمین چکمه ای شکل اروپا، سر از پا نمی شناسند.مطمئنن امشب رم، میلان، تورین و تمام ایتالیا نخواهد خوابید. رویایی که در ۱۹۹۰ ایتالیا محقق نشد و با از دست رفتن پنالتی "باجو" در فینال مقابل برزیل در سال ۹۴ و  ناکامی در دو دوره ی پس از آن برای هواداران ایتالیا به کابوس تبدیل شده بود، امشب بخوبی تعبیر شد.
مردان سبزه ی اروپایی آنگونه در ضربات پنالتی به توب ضربه می زدند که انگار از ۱۹۹۴ تا کنون برای این لحظه تمرین کرده اند.حالا بحرانی که فوتبال ایتالیا را با رسوایی های یونتوس و چند تیم دیگر در برگرفته است حداقل برای برهه ای کوتاه، همگان به فراموشی خواهند سپرد.
مردمان سرزمین گانگسترها و پدرخوانده ها به حق خود رسیدند، گرچه شاید محق ترین تیم جام در کسب این عنوان نبودند. اما به لطف حذف آرژانتین به دست بچه های پرشور آلمانی، بهترین موقعیت نصیب ایتالیا شد تا مردان پا به سن گذاشته اما با تجربه ی فرانسوی را از پیش رو بردارند.
خروس اروپا که خسته اما مشتاق برای تکرار خاطره ی خوش ۹۸ نشان می داد اینبار گرفتار بی تابی "زِزو"ی خود شد. زیدان که امروز مرد همه کاره ی فرانسه بود با حرکت غیر ورزشی خود که موجب اخراجش از بازی شد پیش از پایان بازی، باخت فرانسه را اعلام نمود.از مردان آرام و صلح طلب فرانسوی اینبار چهره ای در ویترین جهانی دیدیم که کمتر از آنها شاهد بودیم و این حادثه ی تلخ آخرین شب حضور  زیدان زیدان در مسطتیل سبز را تحت شعاع قرار داد.مردی که فوتبال فرانسه یک دهه زیر سایه ی او قرار گرفته بود.

قهرمانی ایتالیا اگرچه می تواند شروع فصلی نو در فوتبال این کشور باشد اما نباید از خاطر برد که آخرین حضور آلکسی محبوب و دوست داشتنی و البته تکنیکی و اینزاگی فرصت طلب و گلزن بود.
در هر حال ایتالیا قهرمان شد و باید به احترام این تیم از جای برخواست و برای لیپی، مربی سفید موی سالهای نه چندان دور یونتوس، دست زد و همچنین از یاد نبرد که فرانسه در طول ۱۲۰ دقیقه نمایش مطلوبی را از خود نشان داد اما روز، روز خروسها نبود.

حرکات برخی رسانه های دست راستی همیشه برایم جالب بوده است.مثلا هروقت روزنامه ی کیهان به عناصر طیفهای مخالف بهایی بدهد باید منتظر شد که قرار است چه کسی قربانی بشود.در برخی موارد نیز نقش دیدبان سرکوب را بازی می کنند.یعنی به باور خود گراد مراکز توطئه و عناصر دگر اندیش را داده و چند صباحی نگذشته که کسی یا کسانی ارشاد شده اند.
در فضای مجازی نیز برخی رسانه ی های محافظه کار به فراخور حال این نقش را بر عهده دارند.جعل اخبار و فضا سازی برای برخورد با فعالین سیاسی و اجتماعی مخالف، از شیوه های رایج این رسانه ها می باشد.
اما نکته ای که امروز توجه مرا به خود جلب کرد مطلب سایت نوسازی -وابسته به هواداران تندرو احمدی نژاد- در مورد علی دایی، کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران بود.در این مطلب مسائل زیادی در جهت تخریب چهره ی دایی ذکر شده در حالی که تا پیش از جام جهانی از حمایت قاطع و همه جانبه ی احمدی نژاد برخوردار بود.
چند احتمال در این زمینه وجود دارد.اول اینکه سناریو سازی به ورزش ایران نیز سرایت کرده و این سایت با اشاره ی برخی، در حال زمینه سازی برای برخورد و احتمالا حذف علی دایی است.حذفی که توسط سازمان تربیت بدنی و در ادامه ی پاکسازی فدراسیون فوتبال صورت می گیرد.

البته احتمال دیگر آنکه با بالا گرفتن اعتراضات عمومی نسبت به قدرت اعمال نظر کاپیتان در تیم ملی برخی در جهت گرفتن ماهی از این آب گل آلود هستند و مدافعان دیروز می خواهند خود را در نقش منتقدان جدید جا بزنند و همه ی تقصیرها را به گردن دایی بیندازند.که در این میان جهت دهی های صدا سیما و برنامه هایی که پس از شکست تیم ملی پخش شد این احتمال را قوت می بخشند.
سایت مذکور در بخشی از مطلب خود آورده است:«حضور بدون حجاب همسر علی دایی در بین باز یکنان تیم ملی که توجه بسیاری را به خود جلب کرده بود با مسامحه مسئولان فدراسیون همراه بود، بطوریکه این موضوع موجب تعجب همگان شد.نوسازی به زودی بسیاری از مسائل پشت پرده و مفاسد اخلاقی تیم ملی فوتبال در آلمان را که در عدم موفقیت این تیم در جام جام جهانی بی تاثیر نبوده است را افشا خواهد کرد».
در همین رابطه نقد نیما در حمایت از دایی خواندنی است و می تواند پاسخ مستدلی باشد به اظهارات سایت نوسازی:
«نه در مراسم سینه‌زنی باشگاه‌ها شرکت کرده، نه به زیارت بیت رهبری رفته و نه خانه آنچنانی بالای شهر خودش را از سر ریا مخفی کرده. از حضور زنان در ورزشگاه‌ها علناً دفاع کرد، برای استقبال از برنده جایزه صلح نوبل به فرودگاه رفت، کاری که رئیس جمهوری جرات انجامش را نداشت؛ با سلطان درافتاد، کاری که هیچ کس پیش از این نکرده بود، این چیزها هم قادرند انسانهای با‌نفوذی بسازند. ولی خوب نگران نباشید، دوران دادکان‌ها و دایی‌ها تمام شد؛ فعلاً دور دور علی‌آبادی‌ها و پروین‌ها و مایلی‌کهن‌ها و عشرت‌هاست. »
پاورقی:
جالب است بدانید که "سایت نوسازی" چندی پیش به نقل از "منابع آگاه" دکتررامین جهانبگلو را دزد لپ تاب سخنگوی دولت خاتمی، دکتر رمضان زاده خوانده بود و به این ترتیب در تلاشی هدایت شده سعی دارند سناریوی جدیدی را برای جهانبگلو و رمضان زاده کلید بزند.

در مورد مطلب "دانستن حق مردم است" و انتشار فیلم رقص حسین رضازاده نظرات و واکنشها متفاوت بود. ولی در کل می توان جدای انگیزه و مقصود هر فرد آنها را به دو گروه تقسیم نمود:
کسانی که مخالف انتشار این فیلم هستند و آن را تجاوز به حریم شخصی رضا زاده تلقی می نمایند.دسته ی دوم کسانی که در انتشار این فیلم ایرادی نمی دیدند و در برخی موارد لازم می دانستند، که البته انگیزه های این اشخاص هم متفاوت بود.
ابتدا لازم است توضیح دهم انتشار این فیلم تنها به آن علت صورت گرفت که نشان داده شود حقیقت واقعی کسی که چند سال قهرمان قهرمانان و پهلوان پهلوانان ایران دارای چه مختصاتی است بدون ارزش گذاری روی عملی که انجام می دهد.
در این بین واکنشهای تند و احساسی مخالفان در کنار تایید برخی دوستان که این عمل را در تلافی بالا بردن عکس رهبر ایران مجاز می شمارند، از یک جنس می توان دانست.باید پذیرفت رضا زاده مختار است عکس هرکه را دوست دارد بالا ببرد و روی پیراهنش اعتقادات مذهبی اش را حک کند، همانگونه که آزاد است برقصد.
به نظر من که نه رقصش مذموم است و نه آن یا ابوالفضلش.آنچه که باید نقد شود ترویج ریاکاری است آنهم به نام حریم خصوصی. رقص رضازاده در مکانی کاملا عمومی بوده است و از فیلم برداری نیز آگاه.
از سوی دیگر هنگامی که چهره می شوی، نانش را می خوری، اعتبارش را خرج می کنی، باید به جامعه این اجازه را هم بدهی که بخواهند بدانند در خصوصی ترین لحظاتت چگونه می اندیشی و چگونه رفتار می کنی.
از سوی دیگر این فیلم باور آنان را نشانه رفته است که هاله ی تقدس بر پیکر قهرمانان می کشند، آنان را برآشفته که در ویترین عمومی رفتار دیگری را می نمایند و در خلوت هیبتی دیگر و این حقیقت تلخ آزارشان داده که شاید روزی گریبان گیر خود یا معبود دیگرشان شود.
اگر تمامی کسانی که در جامعه امروز ما صاحب مقام و اعتباری هستند، همیشه در هراس قرار گرفتن در برابر وجدان عمومی بودند کار ما امروزه به سامان تر بود. آنکس که قدرت را تقدیس می کند، چماق ارزشها می شود بر سر جوانان باید بداند که بخاطر کوچکترین خرج عادتی -نه گناه یا خطایی- در برابر جامعه مورد پرسش قرار خواهد گرفت.
باشد که پرداختن به "من حقیقی" الگوهای مرسوم جامعه، راه را بر ریاکاری ببند و زمینه ی ترویج نگاه چند سویه به مقوله ی آزادیهای اجتماعی را فراهم کند.که آنچه الگویی به نام رضا زاده انجام داد، کسی که مورد "عنایت خاص بزرگان" جامعه قرار دارد، شاید خواست بسیاری دیگر از جوانان این سرزمین باشد که در صورت بروزش مورد شماتت واقع خواهند شد.

قهرمانی و پهلوانی تنها شعار نیست، حقیقتی متجلی شده در رفتار و منش آدمهاست.جامعه نیز به دنبال انسان کامل نمی گردد، کسانی را می خواهد از جنس خودش، با آنها بخندد با آنها گریه کند و حتی در اوج شادمانی برقصد و تا جایی که می تواند خود باشد بدور از رنگ لعابهای ظاهر سازی شده و باید و نبایدهای دیگر ساخته.

رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست!

توضیح:
برای دیدن فیلم رقص حسین رضا زاده نصب بودن فلش پلیر ۸ و یا نسخه ی جدیدتر آن الزامی است.چند لحظه برای لود شدن فیلم صبر کنید.حجم این فیلم کمتر از ۳۰۰ کیلوبایت می باشد.
سوال:

آیا رقاصی حسین رضا زاده قهرمان وزنه برداری ایران ناپسند است؟ آیا انتشار این تصاویر تجاوز به حریم خصوصی افراد است؟ بزودی در این مورد خواهم نوشت، شما دوستان هم نظر بدهید.
در همین زمینه:

» قهرمانان کاغذی

چهارشنبه ۱۰ اسفند ۱۳۸۴:
احمدی نژاد در این دیدار به نکات فنی زیادی در مورد فوتبال اشاره کرده است...مثلا به بازیکنان تذکر داده که:«نباید با خوردن یک گل همه چیز را پایان یافته تلقی کرد...و بیش از اینکه خوتان بدوید توپ را بدوانید».
یا در اظهار نظری عجیب گفته است:«می توانیم در این دورهاز گروه خود صعود کنیم ولی انتظار دارم در دوره ی بعد جز چهار تیم اول دنیا باشیم».گرچه آرزو بر جوانان عیب نیست اما طرح اینچنین انتظاراتی از رییس جمهور بعید است.
جمعه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۵:
«خبرنگاری در خصوص پیش‌بینی‌ احمدی نژاد از نتایج مسابقات تيم ملی فوتبال ایران در جام جهانی سوال كرد كه احمدی نژاد در جواب گفت:اگر بازیكنان تيم ملی فوتبال استوار و ایرانی بازی كنند، از گروه خود صعود خواهند كرد و اين واقع گرایانه است نه آرمان‌گرایانه.»
احمدی نژاد افزود :«اصلا این سخنان آرمان گرایانه نیست.فوتبال که سخت نیست یک دروازه ی هفت متری است و یک توپ ۳۰سانتی.براحتی می شود زد توی گل.»
دوشنبه ۱۵ خرداد ۱۳۵۸:

«احمدی‌نژاد در قسمتی از سخنان خود گل زدن را كاری نه چندان دشوار توصیف كرد و گفت: اگر بخواهید، از 40 متری هم می‌توانید توپ را كه قطر آن 20-25 سانتی‌متر است در دروازه 7 متر و 20 سانتی‌ جای دهید.»

« هر وقت از حریف جلو افتادید و خواستید وقت را تلف كنید، توپ را بدهيد علی كریمی همه را دريبل بزند».همچنین احمدی نژاد خطاب به آندرانیك تيموریان گفت: «ان شاء الله حضرت مریم و حضرت زهرا (س) كمكت خواهند كرد».

پیش از این بود که نوشتم:

«جام جهانی عرصه ی شعار دادن و رفتارهای پوپولیستی نیست.داشته های هر تیمی است که شرایط را رقم خواهد زد.کار و تلاش و برنامه ریزی بلند مدت تداوم موفقیت یک تیم را تضمین می کند.نه دروازه ی هفت متری و توپ سی سانتی متری و امدادات غیبی و بازی به سبک فوتبال ایرانی.»

ایران دومین بازی خود در جام جهانی را مقابل پرتغال با نتیجه ی دو بر صفر واگذار کرد تا وداع تلخی را با جام هجدهم داشته باشد.در حالی که تیم ایران می توانست در بازی اول با دقت بیشتری امکان حضور در دور دوم رقباتها را برای خود فراهم نماید از کاپیتان هاله ی نور  و توصیه های احمدی نژاد هم کاری بر نیامد.
همانگونه که مانوک خدابخشیان در تفسیر پس از بازی دوم ابراز نمود، تیم ایران به علت نمایش ضعیفش در همان بازی اول از دور رقابتها کنار رفت. ضعف و ناتوانی برانکو در هدایت تیم ایران و نا کارآمدی علی دایی و اشتباهات همیشگی میرزاپور از دلایل اولیه و عریان شکستهای تیم ملی ایران بود.
از سوی دیگر نمی توان از علتهای پنهان این نتایج نیز گذر کرد و سیاستهای غلط فدراسیون فوتبال و در راس آن دادکان را نادید گرفت. شاید اگر بجای یک مربی گوش به حرف و مطیع از مربی کاربلد و توانایی استفاده میشد که بجای فریز شدن روی نیمکت جام جهانی در زمان خود تاکتیک مناسب را اتخاذ کند، همین امروز می توانستیم اولین حضور خود را در مرحله ی دوم جام جهانی تجربه کنیم.
از سوی دیگر شاید همین بازیهای یک نیمه ای نیز باید برایمان غنیمت باشد. برای فوتبالی که تنها یک استادیوم استاندارد دارد، تیمهای بزرگ و پر طرفدارش به تعداد انگشتان یک دست نمی شوند و همانها هم از داشتن مدیریت کار امد و حتی یک زمین تمرینی مناسب و امکانات اولیه بی بهره اند.

به واقع برای فوتبالی که مدیران و سکاندارانش، دادکان و غیاثی و فرکی و برانکو و شاهرخی -این دوتای آخری مزبیان مادام العمر تیم ملی محسوب می شوند- هستند، صعود به جام جهانی یک موفقیت بزرگ است.

در همین زمینه:

» بازی دادكان و دار‌‏ و ‌‏دسته اش با احساسات يك ملت [ایلنا]

» خداحافظ جام جهانی [فارس]

به این آگهی نگاهی بیاندازید. این آگهی به نیازمندیهای کانون آگهی و تبلیغات خلیج فارس مورخ ۲۵ خرداد ۸۵ تعلق دارد.متن آگهی به این شرح است:«یک خانم خانه دار متعهد به زندگی با شرایط سنی ۳۰سال به ازدواج تمایل داشته باشد...»

این هم شاید نوعی همسریابی نوین باشد.در این آگهی کلمه ی "خانم خانه دار" و "متعهد به زندگی" به عنوان اصلی ترین مشخصه های مورد نظر آگهی دهنده از همسر آینده اش جلب توجه می کند و می تواند بیان کننده نگرش این مرد به یک زن ایدآل برای زندگی مشترک باشد.

«...از همه شهروندانی که به نقض حقوق زنان در قوانین موجود اعتراض دارند می خواهیم به گردهم آیی که به این منظور در روز دوشنبه 22 خرداد ماه 1385 (ساعت 5 الی 6 بعدازظهر در میدان هفت‎تير) برگزار می‎شود بپیوندند.» [لینک]

اعتراضات دانشجویی به شکل فزاینده ای در اکثر دانشگاههای کشور درحال شکل گیری است.آنچه که بنظر می رسد آنست که تم بسیاری از این اعتراضات صنفی و ناشی از مدیریت ناکارآمد و بسته روسای جدید دانشگاهها می باشد.
ظاهرا عمده دلایل اعتراضات کوی دانشگاه تهران ، دانشگاه حقوق تهران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشگاه سهند تبریز، دانشگاه چمران اهواز و چندین دانشگاه دیگر، عملکرد حراستها، حذف و اخراج اساتید مستقل و دخالتهای غیر قانونی در انتخابات تشکلهای صنفی و سیاسی می باشد.
بنظر می رسد پس از فروکش کردن تب سیاسی دانشگاهها در دوران دولت اصلاحات دور جدید اعتراضات دانشجویی با مشخصه های صنفی و مدنی دنبال می شود که در این مورد با توجه به فضای موجود و جهت گیریهای دولت -در جهت محدود کردن حقوق دانشجویان- با اقبال خوبی از سوی دانشجویان مواجه شده است.
پی نوشت:
به این خبر ایسنا توجه کنید:
«رییس پلیس پایتخت با اعلام دستگیری هشت تن از دانشجونماها در جریان حوادث شب گذشته‌ كوی دانشگاه، اظهار كرد: تعداد ۲۰ تا ۳۰ تن از فرصت‌طلبان دانشجونما، در درگیری‌های شب گذشته حضور داشتند كه عامل اصلی اغتشاشات بودند.»
معنی عبارت "فرصت طلبان دانشجونما" آنقدر مبهم و مصنوعی است که بنظر می رسد تنها برای نشان دادن شرارت معترضین بکار رفته است.جالب تر آنکه در ادامه ی این مصاحبه درباره ی انگیزه و شکل اعتراض دانشجویان مطالبی باور نکردنی تر ابراز شده است:
«...هيچ انگيزه‌ی سياسی، صنفی و دانشجویی مرتبط با حوادث شب گذشته در كار نبوده است.برابر گزارش‌های دريافتی مقارن ساعت ۲۱:۳۰ شب گذشته، حدود ۱۰۰ تن در پشت درب‌های كوی دانشگاه تهران تجمع كرده و با دادن شعار به پرتاب سنگ، چوب و مواد آتش‌زا به سمت خانه‌های مردم حوالی منطقه مبادرت كردند.
اما با وجود توهین‌های زننده‌ای كه اين افراد به مردم و مقدسات دينی می‌كردند، ماموران انتظامی بدون درگيری تا ساعت ۵:۳۰ صبح امروز سعی كردند با مدارا و تحمل وضعیت موجود، اين افراد را دعوت به آرامش كنند.»

دیروز دوم خرداد بود و ترجیح دادم همانند سال گذشته در مورد آن مطلبی ننویسم.هیچ دلیلی خاصی هم نداشت.اما دیروز یک خبر بد منتشر شد.در حالی که جریده ی ایران توقیف موقت شده، مانا نیستانی کاریکاتوریست این روزنامه نیز بازداشت شده است.
تمامی این مسائل هم مربوط می شود به کاریکاتوری که هموطنان ترک را خشمگین کرده و در این میان برخی هم با سو استفاده از این شرایط مطالبات تجزیه طلبانه را مطرح می کنند.
دولت نیز ناتوان در فرو نشاندن تنش.شاید به همین دلیل مانا نیستانی بهترین گوشت قربانی باشد برای خاتمه دادن به اعتراضات.خدا کند که چنین روندی دنبال نشود.
» پاورقی:

بیانیه جمعی از كاریكاتوريست‌های ايران در رابطه با ماجرای كاريكاتور جریده ی ايران جمعه:
"...ما جمعی از كارتونيست‌های فعال ايرانی ضمن آنكه معتقديم اقدام كارتونيست ايران جمعه می‌توانسته با تدبیر بیشتری صورت بگیرد و با تاكید بر شناختی كه از سلامت نفس و عدم سوءنیت نامبرده داریم از كلیه هموطنان عزيز آذری‌زبان‌مان مي‌خواهيم تا سعه صدر و آرامش بيشتری از خود نشان دهند تا در فضايی آرام، اين ماجرا خاتمه يابد."

فیلم سر بریدن یک جوان به دست تروریستهای جند الله را که دیدم فکر کردم چگونه به نام یک آفریدگار می شود اینچنین عملی را توجیه کرد.کدام دین و کدام مذهب به انسانی این قدرت را می دهد که خرخره ی هم وطنش را اینگونه به تیغ کین بسپارد و آنگاه خود را سرباز خدا بخواند.
بیادم آمد که این اولین بار نیست و شاید آخرین بار هم نخواهد بود.گرچه بهنود نازنین گفته بود:«چنين وحشی گری در ميان ما ايرانيان نبود».به ذهنم که فشار آوردم دیدم آری شاید به این عیانی و قساوت و بی دلیلی نبوده است.
اما مگر نبود کسروی که کشته ی تعصب شد و این سوتر را که بنگریم، بهشتی و مطهری و رجایی و باهنر.و باز نزدیکتر که می شویم مختاری و پوینده و شریف و فروهرها و سامی و بختیار و فرخزاد و چند نفری دیگر.زیاد نمی گذرد از زمانی که سعید عسکر به استناد اعتقادش گلوله ای به سر حجاریان شلیک کرد.
آری! وحشی گری در میان ما نبود اما حالا آمده است.نه از پنجره که از در و شاید این خودمان بودیم که دعوتش کردیم.روزی به نام حزب الله و دیگر روز به نشان انصارش کردیم آنچه که می دانیم و می دانید.آنسوی ماجرا هم به اسم خلق تکرار همین کارها بود و شاید هم بدتر.
این منحصر به روشنفکران و دگر اندیشان و دانشجویان نبود.انگار روزمره ی ما طعم خشونت گرفته است.خفاش شب و قتل سریالی زنان در مشهد و قتل های محفلی کرمان و روایت تلخ بیچه و صدها نمونه ی دیگر.همه و همه اگر که نه از یک جنس و ریشه اما نشان سنگدلی برخی از ما بود.
زیاد نمی گذرد ازاینکه نوجوانی در جریان یک زور گیری در یکی از این کشورهای اروپایی کشته شد.در اروپای غرق در بی حسی انسانی -روایت رایج در جامعه ی ما- صدها هزار تن به خواست پدر و مادر نوجوان کشته شده در تظاهراتی آرام و با شکوه به آنچه اعمال خشونت بود اعتراض کردند.
چه بسیار دیدم و شنیدم حسرت کسانی از مردمان سرزمینم، که ما را چه می شود.نه برای مختاری و پوینده و دیگرانی نشان دادیم که از این تند خویی ها و شرارتها بیزاریم و نه در برابر جنایتهای بیچه و خفاش شب.گاهی اگر هم به خیابان آمدیم -و یا آورده شدیم- فریاد مرگ سر دادیم و بر تندیها افزودیم.
براستی به کدام مرام و مسلک گرفتاریم که این چنین ساده از برابر این فجایع می گذریم و گریزی از آنها نمی یابیم.ما که در بومی نمودن دموکراسی و حقوق بشر و جامعه ی مدنی ناکام بودیم چه خوب یاد گرفتیم خشونت -بخوانید قساوت- را بومی کنیم.

زمان زیادی از شروع بکار وبلاگ فارسی سایت بی بی سی نمی گذرد.در حالی که به گفته ی یکی از نویسندگان این وبلاگ گروهی:

«وبلاگ بی بی سی، صفحه تازه ای برای سخن گفتن ما نيست؛ بهانه ای است که وبلاگها را بخوانيم و دنبال کنيم و فرصتی است تا با آنها وارد گفتگو شويم، پاسخ دهيم و جايی روی اين شبکه در هم تنيده پيدا کنيم.» اما بنظر می رسد این شکل تازه ای از جلب توجه کاربران اینترنتی به بنگاه خبرپراکنی بی بی سی باشد.
فرصتی برای آنها که ترجیح می دهند بجای خواندن خبرهای سایت بی بی سی به یک سایت (وبلاگ) فانتزی تر و خودمانی تر دسترسی داشته باشند و همچنین برای bbc نشینها که خود را به شمایلی تازه در برابر دیدگان قرار دهند. البته این پنجره ی جدید می تواند وسیله ای باشد برای نظاره ی دوسویه مخاطب و خبر رسان.
گرچه طراحی و شمایل کلی این وبلاگ را نمی پسندم ولی به احتمال قوی نگاه خاصی در پس آن نهفته است.لوگوی بالای وبلاگ همان نوار آبی سایت خبری بی بی است.و بطور کلی با آنچه غالبا در ذهن ما به عنوان وبلاگ وجود دارد متفاوت است و صفحه ای کاملا هضم شده در سایت بنظر می رسد.
شاید هم این خاصیت وبلاگ شهر است که هر کسی با هر رنگ و لعابی و شکل شمایلی به محض آنکه به این جماعت احساس تعلق خاطر کند می پذیرد و مرامش را محترم می شمارد.با این وجود برای بهتر شدن کارهای زیادی می توانند انجام بدهند.مثلا حذف نوارآبی رنگ و لوگوی سایت خبری بی بی سی از بالای وبلاگ.
در هر حال مطمئنن این وبلاگ با واکنش مثبت همه ی مخاطبان روبرو نخواهد شد و هستند کسانی چون شکوه که در کامنتشان بنویسند:
« هر لحظه به شکلی بت عیار در آید. ولی، به هر حال باتوجه به هوشیاری انگلیسیتان، وامکانات غول آسای مالیتان، می بینیم که از دگرگونی های اجتماعی پس هستید...»

خبرگزاری فارس:«خبرنگاری در خصوص پیش‌بینی‌ احمدی نژاد از نتایج مسابقات تيم ملی فوتبال ایران در جام جهانی سوال كرد كه احمدی نژاد در جواب گفت:اگر بازیكنان تيم ملی فوتبال استوار و ایرانی بازی كنند، از گروه خود صعود خواهند كرد و اين واقع گرایانه است نه آرمان‌گرایانه.»
البته خبرگزاری فارس ننوشته است در ادامه احمدی نژاد افزود :«اصلا این سخنان آرمان گرایانه نیست.فوتبال که سخت نیست یک دروازه ی هفت متری است و یک توپ ۳۰سانتی.براحتی می شود زد توی گل.»
چون مشخص نیست این بخش سخنان احمدی نژاد مربوط به الهام الهی می شود و یا از جنس دستورات غیر شرعی همچون آزادی ورود زنان به ورزشگاهها است، با احتیاط در موردش چند نکته را یاد آوری می کنم.
از آنجایی ایشان پیش از این با سخنان کارشناسانه ی خود نشان داده اند در امر فوتبال صاحب نظر هستند پیشنهاد می کنم برای موفقیت تیم فوتبال ایران از انعکاس سخنان ایشان خودداری گردد.زیرا ممکن است تیمهای دیگر نیز بخواهند "ایرانی بازی کنند" و همچنین بفهمند دروازه هفت متر است و توپ ۳۰ سانتی متر و براحتی می شود توپ را به درون دروازه زد.
البته ایرانی بازی کردن مشخصه هایی دارد که براحتی قابل تقلید نیست.استفاده از زمینهای خاکی و نیمه چمن، استفاده از مربی دسته چندم و بازیکنان بالای ۳۸ سال.عدم برگزاری بازیهای تدارکاتی مناسب،شکست از تیم هایی نظیر رنجرز انگلستان و تیم دوم امیدهای مقدونیه.در کنار مدیریتهای ناکارآمد و برنامه ریزیهای غیر علمی.
آری این حقیقت فوتبال ایرانی است.حالا دلمان خوش باشد که در رتبه بندی فیفا بالاتر از چه تیمهایی ایستاده ایم، ولی تیم قهرمان باشگاهایمان نتواند از سد تیمهای درجه دو آسیا عبور کنند.

جام جهانی عرصه ی شعار دادن و رفتارهای پوپولیستی نیست.داشته های هر تیمی است که شرایط را رقم خواهد زد.کار و تلاش و برنامه ریزی بلند مدت تداوم موفقیت یک تیم را تضمین می کند.نه دروازه ی هفت متری و توپ سی سانتی متری و امدادات غیبی و بازی به سبک فوتبال ایرانی.
این مسئله درباره ی توسعه و پیشرفت یک کشور نیز صدق می کند و وای به مملکتی که مسولینش بجای اینکه با کار و تلاش و برنامه ریزیهای علمی در پی دستیابی به شرایط بهتر و مطلوب تر باشند به خیال پردازی و خوش باوری و ساده انگاری روی بیاورند.

بارها این نظر ابراز شده است که برخی مفاد اعلامیه ی حقوق بشر با آموزه های اسلامی -صرف نظر از نوع مذهب مورد بحث- مطابقت ندارد.و کم نیستند اسلامگرایان تندرویی که این اعلامیه را ضد دینی می دانند و آشکارا به مقابله با مفاد آن برخاسته اند.
بخشی دیگر از مخالفان نیز راه دیگری در پیش گرفته اند.آنان ضمن تاکید بر لزوم رعایت حقوق بشر اعلام می دارند که اسلام مورد نظر آنان بسیار فراتر از این اعلامیه، قوانین انسانی را مطرح کرده و منشور مورد بحث فاقد قوت و دقت لازم و از سوی دیگر از اتصال به منبع الهی بی بهره است.
تعداد اندکی  همچون دگر اندیشان مذهبی نیز این اعلامیه را تضمین کننده ی حقوق شهروندان دانسته بر مطابقت آن با اسلام تاکید کرده اند.جالب آنکه طرح این مسائل به هیچ عنوان به رعایت حقوق انسانی شهروندان منجر نشده و تداوم تضییع حقوق شهروندی را در پی داشته است.
از سوی دیگر عملکرد برخی دولتها ی غربی مدعی دفاع از حقوق انسانی و برخورد کاسب کارانه ی آنها با رعایت حقوق انسانی در کشورهای مختلف جهان موجبات تضعیف آنرا فراهم آورده است.گرچه افکار عمومی دنیای غرب نسبت به این موضوع حساس بوده و غالبا واکنشهای تندی را نسبت به نقض آن از خود نشان داده است. 
در هر حال بنظر می رسد بزرگترین چالش دموکراسی در کشورهای خاورمیانه -بخصوص ایران- بحث حقوق بشر باشد.که با بیشترین مقاومت و مخالفت از سوی افراطیون مسلمان و مذهبیون قشری روبرو شده و خواهد شد.
گرچه شاید به علت اصالت اخلاقی و معنوی، مذهب می تواند بزرگترین و مطمئن ترین مأمن مدافعان حقوق بشر باشد، اما در عین حال به علت روایتها و برداشتهای گوناگون بزرگترین محل اختلاف حدود و قصور حقوق بشر است و از ترسیم مرزهای مشخص و معین رعایت حقوق انسانی ناتوان.

به نظر شما مذهب در راه تحقق اهداف اعلامیه ی حقوق بشر تسریع کننده است یا مانع ؟ فارغ از اینکه چه نوع حکومتی مستقر است و چه کسانی حکومت می کنند. 

به گزارش آرش بهمنش خبرنگار بی بی سی در تهران ، هفته گذشته ۱۵ نفر در اثر مصرف مشروبات الکلی تقلبی در ايران جان خود را از دست دادند. حادثه ای که چندان تازگی نداشته و همه ساله گزارش هایی در مورد مرگ عده ای بدليل صرف آنها در ميهمانی ها و مجالس عروسی انتشار می يابد.
در ادامه ی این گزارش آمده است: «با گذشت بيش از دو دهه از پيروزی انقلاب در ايران و تلاش حکومت اسلامی برای مبارزه با مصرف مشروبات الکلی، توليد و توزيع اين گونه نوشيدنی ها همچنان ادامه دارد و به گفته مسئولان نيروی انتظامی همه ساله صدها هزار ليتر نوشيدنی الکلی توليد داخل و خارج توسط اين نهاد کشف و معدوم می شود.»
به باور بسياری، اعمال ممنوعيت نه تنها باعث توقف مصرف نوشيدنی های الکلی نشده، بلکه باعث شده سوء استفاده از الکل به صورت يک مشکل فزاينده و غير قابل کنترل در ايران بروز کند.
در همین حال در چند سال اخیر با عرضه ی الکل طبی در داروخانه ها که در ایران جنبه ی خوراکی نیز دارد، خواسته و ناخواسته در جهت رفع بخشی از این مشکلات گام برداشته شده است.
گرچه در این گزارش دلایل مختلفی برای مصرف مشروبات الکلی مطرح شده است و راهکارهایی از سوی مصاحبه شوندگان ارائه می گردد اما فکر نمی کنم دلایل مصرف مشروبات الکلی در ایران تفاوت چندانی با دلایل دیگر کشورها -بخصوص کشورهایی که مصرف این مواد در آنها آزاد است- وجود داشته باشد.

به بهانه ی نوشته ی رولت روسی درمورد این قمار توضیحات کوتاهی را تهیه کردم که در ادامه می آید.رولت روسی را شايد بتوان عجيب ترين و خشن ترين بازی در زندگی بشر نام برد. ريشه تاريخی اين بازی به اواخر قرن ۱۹ در روسيه بر می گردد.
در زندانهای آن زمان روسيه ی تزاری نگهبانان زندان برای انجام اين بازی يک گلوله را در خشاب چرخان -فشنگ خور- يک اسلحه قرار می دادند و فشنگ خور را می بستند و می چرخاندند سپس ۶نفر از زندانيان را -که عموما از انقلابيون ضد حکومت تزاری بودند- مجبور می کردند که دوره يک ميز بنشينند وبه ترتيب هر کدام يک بار اسلحه را به سمت شقيقه خود بگيرند و ماشه را بچکانند.
نفر بعدی به همين ترتيب می بايست فشنگ خور را بچرخاند و کار نفر قبلی را تکرار کند .هر نفر پس از امتحان می بايست اسلحه را به نفر سمت چپ خود می داد و بازی وقتی تمام می شد که اولين نفر در اين سلسله کشته شود.
در نوع خشن تر اين بازی بعد از هر بار چکاندن ماشه نفر بعدی حق چرخاندن مجدد فشنگ خور را نداشت بنابرين احتمال مرگ نوبت به نوبت بالاتر می رفت.از این نوع بازی برای مجازات پیمان شکنان نیز استفاده می شد که در صورت کشته نشدن فرد مذکور بخشیده می شد.
جالب است بدانیم که کماکان برخی این قمار مرگبار را انجام می دهند و سالانه ده ها نفر در جهان با این بازی کشته می شوند.

در حالی که گزارشها از حضور نزدیک به یکصد هزار نفر در راهپیمایی روزجهانی کارگر حکایت دارد به نظر می رسد خبرگزاریهای داخلی سعی می نمایند خواستهای کاگران را راهپیمایی تحت شعاع حاشیه ی پر رنگ شده کمرنگتر نمایند.در حالی که واقعیت چیز دیگری است.
خبرگزاری کار ایران،ایلنا که در میان همه ی خبرگزاری ها بیشترین توجه را به این مراسم کرده است، گزارش می کند: «حدود ۱۰۰هزار كارگری كه از نقاط مختلف كشور برای حضور در راهپيمایی روز جهانی كارگر به تهران آمده بودند، در تجمع بزرگ كارگری مقابل لانه جاسوسی حضور يافته و خواسته‌‏های ملی , صنفی و عقيدتی كشورمان را فرياد زدند».
جای این پرسش باقی است که چرا بجای مثلا ساختمان وزرات کار و امور اجتماعی و یا میدان آزادی و یا انقلاب،روبروی سفارت اسبق آمریکا این تجمع برگزار شده است و خواستهای ملی و عقیدتی -از نوع هسته ای- در این روز چه جایگاهی دارد. به قول شاعر هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد.
در هر حال انچه اهمیت دارد توجه به خواست کارگران، به عنوان نیروی محرک چرخهای اقتصادی کشور است. برخی شعار و دست نوشته های این راهپیمایی بدین شرح بود:
بابا آب نداد، بابا نان نداد، کیف و قلم و دفتر نداریم. امنیت مشاغل حق مسلم ماست، وزیر کار هشدار!، وزیر کار خجالت خجالت، قرارداد موقت ملغی باید گردد.روی پرچمی نوشته بود آقای وزیر سال ۸۴ تمام شد هنوز حقوق و عیدی نگرفته ایم، لطفا شعار ندهید...
» گزارش تصویری خبرگزاری فارس:  ۱ . ۲

رييس كميسيون صنايع و معادن مجلس اعلام نمود:« افزايش ۵۳ درصدی حقوق كارگران كشور نسبت به سال گذشته ضربه سنگينی به بخش صنعت كشور وارد كرده و موجب اخراج ۷ هزار نفر كارگر در طول فروردين ماه امسال شده است.
سيد مصطفی سيد هاشمی اضافه نمود: اگر قانون مصوب شورايعالی كار به نحو صحيح و منطقي اصلاح نشود شاهد اخراج كارگران بيشماری خواهيم بود.»
این هم خبری در جهت تایید این مطلب که:این افزایش دستمزدها با استفاده از افزایش قیمت نفت و در جهت ایجاد رضایت عمومی صورت گرفته است.امری که ضمن افزایش نقدینگی و آثار تورمی در اصل به ضد خود تبدیل می شود.
دولت با در پیش گرفتن سیاست افزایش دستمزدها نه تنها نتوانست رضایت عمومی را ایجاد کند بلکه امنیت شغلی جامعه ی کارگری را به مخاطره افکند. وضعیتی که در آینده می تواند منجر به اعتراضات گسترده ی کارگری گردد.

چند وقتی است اخبار مربوط به اخراج کاگران قراردادی در صدر اخبار کارگری ایران قرار گرفته است.تعدیل نیرو به عنوان سیاست اکثر کارخانجات و کارگاههای صنعتی و تولیدی اعمال می گردد.اکثر کارشناسان و فعالین کارگری دلیل اصلی این اتفاقات را دو نرخی شدن دستمزدها و افزایش کارگران قراردادی که معلول سیاست های نادرست دولت می باشد، عنوان می نمایند.
شاید این ساده ترین علتی است که می توان در این میان بیان کرد.اقتصاد علم پیچیده ای است و موئلفه های بسیاری در شرایط اقتصادی دخیل هستند.با تمام این اوصاف هنوز این سوال باقی است که اخراج دسته جمعی کارگان به چه علت صورت گرفته و آیا آنگونه که گفته می شود با سیاستهای اقتصادی دولت ارتباطی دارد.
در همین حال این سوال مطرح است که افزایش بی سابقه ی حقوق و دستمزد گارکران و کارمندان مصوب دولت بر اساس چه معیارهایی صورت گرفته است.آیا دستمزدها به سمت واقعی شدن افزایش یافته و یا حاصل از افزایش بهره وری و سود مراکز تولیدی است؟
پاسخ به این سوالات چندان سخت نیست.این افزایش دستمزدها با استفاده از افزایش پول نفت و در جهت ایجاد رضایت عمومی صورت گرفته است.امری که ضمن افزایش نقدینگی و آثار تورمی در اصل به ضد خود تبدیل می شود.
لینکهایی در همین زمینه:
» آذربایجان شرقی: اخراجهای كارگران ۵ برابر افزايش يافت
» مرکزی: تاكنون هزار كارگر اخراج شده‌‏اند
» گیلان: ۱۰ هزار كارگر بيكار با مشكلات جدی رو به‌‏رو هستند
» کرمانشاه: دو نرخی شدن دستمزدها مهمترين دليل اخراج كارگران
» ایران:  +  +  +  +  و . . .

«افروغ با بیان اينكه فضا و فرهنگ موجود در ورزشگاه‌ها به هيچ عنوان قابل توجيه و دفاع كردن نيست به شعر مولانا اشاره كرد و افزود: زيبنده مسئولين جامعه ايرانی نيست كه به جای آنكه به درون و حال جامعه فكر كنند، در انديشه برون و قال باشند.
وی با طرح سؤالی مبنی بر اينكه اگر روسای جمهور قبل چنين دستوری می‌دادند با چه واكنش‌هايی مواجه می‌شدند، پرداخت و تصريح كرد: نبايد جامعه ما به گونه‌ای باشد كه آنچه برای ديگران مضموم است، برای عده‌ای ممدوح باشد.»
این همان مطلبی است که تلویحا در نوشته ی دستاورد زنانه نیز به آن اشاره شد.محمد علی ابطحی در اینباره نوشته است: «...فراموش نمی کنم یک بار که در استقبال از تیم ملی ایران پس از پیروزی در استرالیا که مقدمه ی رفتن به جام جهانی شد و شادی سراسری ملی را در پی داشت، دختران و پسران برای تجلیل از آنان به استادیوم ورزشی رفته بودند. در آن بعد از ظهر چه فشاری بر دفتر رئیس جمهور و رئیس سازمان تربیت بدنی وقت آمد که دختران را باید از آن جا بیرون کنند...»
این واکنشها نشان می دهد که سیاسیون بر این باور هستند که دستور احمدی نژاد بیشتر یک مانور تبلیغاتی بوده و حتی برخی نسبت به عملی شدن آن ابراز تردید کرده اند. البته می توان از این منظر نیز به موضوع نگاه کرد که در هر حال هر قدمی برای شکستن تابوهای رایج جامعه در نهایت به نفع رفرم خواهان خواهد بود.
این پارادوکسی است که دولتهای پوپولیستی با آن روبرو هستند و در نهایت عملشان به ضد خودشان تبدیل خواهد شد.تجربه نشان داده است که هر اقدامی در بازنمودن فضای اجتماعی -بدون توجه به انگیزه ی واقعی حکومت- به افزایش سطح مطالبات مردم و فشار روز افزون به حاکمان می انجامد. 

بخش هایی از نامه ی احمدی نژاد به علی آبادی در مورد اجازه ی ورود دختران و زنان به ورزشگاهها:
«همانگونه كه مطلعيد مسابقات فوتبال جاذبه‌‏های فراوانی دارد و به خصوص در موارد حساس ملی و برجسته باشگاهی، ميليون‌‏ها نفر به تماشا می‌‏نشينند و ده‌‏ها هزار نفر از جمله خانواده‌‏های فراوانی هستند كه علاقمند و مشتاقند به اتفاق و از نزديك در محل ورزشگاه اين مسابقات را مشاهده كنند.
برخلاف تصور و تبليغ عده‌‏ای، تجربه نشان داده است كه حضور انبوه خانواده‌‏ها و بانوان در محيط‌‏های عمومی، سلامت، اخلاق و عفاف را در آن محيط‌‏ها حاكم كرده است.
از اين رو ضرورت دارد با همكاری وزارت كشور و با برنامه‌‏ريزی صحيح و مقتضی شئون بانوان محترم، بخشی از مرغوب‌‏ترين مكان‌‏هاي تماشاگران در مسابقات فوتبال ملی و مهم به طور ويژه به بانوان و خانواده‌‏ها اختصاص يابد.»
گرچه ممکن است این اقدام احمدی نژاد عوام فریبانه قلمداد شود اما به هر حال بخشی هر چند کوچک از مطالبات زنان و دختران را پاسخ می دهد.در هین حال همچنان میتوان بر این نکته تاکید کرد که رخدادهای ۸ مارس، روز جهانی زن و سرکوب زنان در آن روز، یکی از نقاط تاریک کارنامه ی دولت نهم است که تاکنون دولتیان هیچ اقدامی در زدودن آن ننموده اند.
به هر حال نامه ی احمدی نژاد نشان داد او از چه قدرت مانوری برخوردار است و تا کجا می تواند بر شرایط و قواعد تاثیر بگذارد.اموری که خاتمی در هشت سال اصلاحات نتوانست و در برخی موارد نخواست به آنها بپردازد.

پینوشت:

اخبار ساعت ۱۴ شبکه ی یک سیما، خبر را به نحوی اعلام کرد که دستور احمدی نژاد مختص مسابقات مهم و ملی می باشد.درحالی که در نامه ی مذکور چنین چیزی استنباط نمی شود.این نوع خبر رسانی مطمئنن بی دلیل صورت نمی گیرد.

در حالی که بحث حجاب در سطح جامعه گسترش یافته و گمانه زنی های مختلفی در مورد دلایل واقعی آن عنوان می شود بنظر می رسد بهترین گزینه مشارکت دادن دانشگاه ها به عنوان مراکز علمی و تحقیقی در بررسی موارد اینچنینی است.

مراکز علمی و دانشگاه به علت نگاه میانه و غالبا مدرن به مقوله ی آزادیهای اجتماعی و حقوق مدنی از افراط و تفریط جلوگیری خواهند نمود و اولین سنگر دفاع از حقوق عمومی خواهند بود.
اما متاسفانه دانشگاه های ایران جای اینکه به عنوان پیشگام دفاع از آزادی های فردی و مطالبه کنندگان خواست عمومی تلقی شوند،معمولا به عنوان اولین قربانی فشارهای اجتماعی و سیاسی مورد هجمه قرار می گیرند.
اگر به اتفاقات اخیر فرانسه نظری بیاندازیم درخواهیم یافت جامعه ی دانشگاهی فرانسه یکپارچه در راه احقاق حقوق عمومی بپا خواست و دولت را مجبور به سر فرود آوردن در مقابل اراده ی جمعی نمود.اما در دانشگاههای ایران اندکند استادان و مسولانی که با خواست بدنه ی دانشجویی همراهی نمایند و حتی هدایت گر آنها باشند.
اراده ای که با انتخابی کردن رئیسان دانشگاه ها به سوی استقلال این مراکز گام برمی داشت با انتخاب احمدی نژاد و بازگشت به روش انتصاب رئیسان از حرکت ایستاد و فاصله ی بین مسولان و اساتید را با دانشجویان بیش از پیش نمود.
در عین حال ضعف و حذف انجمنهای دانشجویی و حتی تشکیلات صنفی شرایط را برای حفظ وضعیت کنونی دانشگاه ها مشکل نمود و بنظر می رسد که بی شک دانشگاه خود اولین قربانی فشارهای اجتماعی و سیاسی خواهد بود.

پیوست:

دستورالعمل اجرایی رفتار و پوشش اسلامی در دانشگاه آزاد اهواز

هر از چندگاهی مسئله ی پوشش در جامعه در کانون توجهات قرار می گیرد که این باز نیز نمی توان آنرا فارغ از انگیزه های سیاسی دانست، اما جای شکی وجود ندارد که نوع پوشش و آرایش بخش قابل توجه ای ازجامعه -در دو سوی جریان- خالی از اشکال نیست.
همان مقدار که مصرف بالای لوازم آرایشی از نظر بهداشتی و اقتصادی یک معضل می باشد، انتخاب رنگهای تیره و ترویج ژنده پوشی موجبات افسردگی و تهدید کننده سلامت روانی جامعه است.
تجربه نشان داده در این سالهابرخورد قهری و نگاه مجرمانه به نوع پوشش رونق بخش بازار قاچاق مواد آرایشی و با واکنش منفی جامعه مواجه بوده است.در سوی دیگرتحریک احساسات برخی مذهبیهای قشری نگر نیز جز دامن زدن به نا امنی روانی در جامعه حاصلی دیگر در بر نداشته است.
باید پذیرفت که بخش قابل توجه ای از جامعه آنچه را که به عنوان پوشش رسمی ترویج و تبلیغ می شود قبول ندارد و به آن تن نخواهد داد، حتی تعاریف رقیق تری هم از شاخصهای پوشش با بی اعتنایی و بی توجهی روبرو گشته است.
یافتن راه حل این مسئله به دست کسانی مقدور خواهد بود که در میانه ی دوسوی این جریان قرار دارند امری که تا کنون محقق نشده است.باید قبول نمود که فارغ از دیدگاه ایدولوژیک و قهقرایی انتخاب نوع پوشش هر انسانی از حقوق اولیه و مسلم او محسوب می گردد و وضع قانون در این مورد باید با در نظر گرفتن حداقلهای جامعه صورت بگیرد نه حداکثرها.

به باور بسیاری اعطای آزادی در انتخاب نوع پوشش در قالب یک برنامه ی مدون و میان مدت تا تکرار تجربه های شکست خورده ی گذشته، می تواند اثرات به مراتب سودمندتری را برای جامعه ای که در جهت پیشرفت گام بر می دارد داشته باشد.

در حالی که صفار هرندی، سردبیر سابق روزنامه ی کیهان و وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی فعلی از تهیه ی مسکن برای هنرمندان در سال جاری سخن می گفت، مزار و خانه ی ابدی احمد شاملو شاعر گرانمایه در امام زاده طاهر مورد تعرض چندین باره قرار گرفت.تا جایی که سیاوش شاملو اعلام نمود حالا که برخی آرامگاه پدرم را بی سنگ و نشان می خواهند دیگر سنگی بر مزارش قرار نخواهیم داد.
خوب بخاطر دارم که کیهان در سالهایی که تحت مدیریت هرندی بود بارها و بارها و به بهانه های مختلف، احمد شاملو را تخطئه می نمود و از دادن نسبتهای ناروا به او ابایی نداشت.
آنچه مسلم است اینکه جایگاه احمد شاملو در ادبیات ایران غیر قابل انکار است و اینگونه اعمال سخیف خللی بر آن وارد نخواهد کرد.شاید این بهایی است که نه تنها هنر و هنرمندان زنده این سرزمین بلکه رفتگان نیز به جهت تکیه زدن برخی بر اریکه ی قدرت باید بپردازند.
پیوست:

» عکسهای آرش عاشوری از مزار شاملو

دوستی در وبلاگش سعی نموده است به مطلب "دینداری موروثی" پاسخ بدهد.در این جوابیه به نکات متنوعی اشاره نموده است که برخی از آنها محل بحث مطلب مذکور نبود اما می تواند باب بحث جدیدی را باز نماید.
اما یک مسئله ی مهم اینجا وجود دارد.دایره ی لغات و اطلاعاتی که من می توانم در این وبلاگ بکار ببرم و هراسی از بکار بردنشان به خود راه ندهم بسیار محدود است.از سوی دیگر اشتباهات مفهومی همچون یکی دانستن لائیسم و الحاد و اسلام ستیزی، پناه به مثل برای تایید صحت مدعی بجای اثبات اغنایی که در نقد مذکور به وفور یافت می شود، مرا نسبت به انجام یک بحث روشنگرانه نامید نمود.
اما در هر حال ساده ترین پاسخ که البته بهترین نیست را در تعریف واژه ی «دین مداری تخیلی» می توان یافت.«دین مداری تخیلی» نگاهی آرمانی و فرا واقعیتی به مقوله مذهب و کارکردهای اجتماعی و فردی و ارزش تاریخی آن دارد.
اگر دین را به عنوان روش و نقشه ی راه بپذیریم،این دسته از دین مداران در پی ابقای دو نظرند:اول آنچه که می گویند و از دین می دانند حقیقت، مطلق و از همه کامل تر است. دوم آنکه اگر این فهم بخوبی به فعل تبدیل نمی شود فاعل خطا کار است و باید در پی راهبری دیگر بود.
فهم را در هاله ی تقدس و مصونیت می پیچند و ایرادها را همه شکلی می پندارند.آنچه که در پاسخ مذکور آمده نوع آماتور و تحقیر شده ای، از این مفهوم است که بشدت به درک و فهم شخصی نویسنده آلوده گشته است.
به دلایلی که در ابتدا آوردن از پاسخی کاملتر طفره می روم که این بحث، وادی پر خطری است که ورود هر کسی را تاب ندارد و فالفور به عتاب می آید.

در جریان سفراحمدی نژاد به شهرستان دهدشت استان کهگیلویه و بویر احمد اتفاقات جالبی رخ داده که می تواند نشانه ای از آغاز افول کامل ستاره ی کم سوی محبوبیت دولت احمدی نژاد باشد.
در جریان این سفر درحالی که موحد،نماینده ی پر قدرت این استان در مجلس درمورد خدمات و اقدامات صورت گرفته دردهدشت سخن می گفت با اعتراض حاضران روبرو شد تا جایی که سرانجام کار به درگیری کشید و عده ای نیز زخمی شدند و سخنرانی احمدی نژاد برگزار نشد.
این اعتراض و نمونه هایی از این دست نشانه ی بارز نارضایتی اجتماعی اقشار ضعیف جامعه است که احمدی نژاد بر پایه ی آرای آنها -و البته آرای حامیان سنتی حکومت-به مقام ریاست جمهوری رسیده است.
بهشت گم شده : گزارش و عکسهایی از مناطق دیدنی دهدشت و اطراف آن
پاورقی:
چند ساعتی بیشتر نیست که از سفری ۵ روزه برگشته ام.مطالب جالبی در مورد آرامگاه بشیر و نذیر تهیه کرده ام که پس از تنظیم در فرصتی مناسب تر در وبلاگ می گذارم.فقط به این نکته اشاره کنم که ظاهرا قدمت این آرامگاه به بیش از ۵۰۰ سال بر می گردد و از نظر تاریخی اهمیت بسیاری دارد.

طبق شریعت اسلامی تغییر دین از اسلام به هر دین دیگری ارتداد خوانده می شود و مرتد مستحق اعدام است.البته رد وجود یا وحدانیت خدا و پیامبری محمد بن عبدالله نیز ارتداد خوانده شده و همین مجازات برایش اعمال می شود.
عبدالرحمان مرد افغانی که بیش از ده سال است به مسحیت روی آورده با شکایت اعضای خانواده اش خطر محکومیت به اعدام تهدیدش می کرد از زندان افغانستان آزاد شده و از کشورهای اروپایی درخواست پناهندگی نموده است.
معمولا در موراد اینچنینی دادگاه ها سعی می کنند برای جلوگیری از مخدوش شدن چهره ی اسلام مدارک ارتداد را قانع کننده و کافی ندانند و یا سلامت روانی متهم را مورد تشکیک قرار دهند.
اما این سوال مطرح است که آیا مجازات اعدام برای تغییر دین-حتی به ادیان پیامبران صاحب کتاب که قرآن مورد تایید قرار داده است- با ادعای اسلام دراختیار انسان در پذیرش دین تناقض ندارد.البته بی توجه به نظر برخی که آیه ی «لا اکراه فی الدین» را بنحوی تفسیر می کنند که بر الزام پذیرش اسلام حکایت می کند!
در هر حال مطمئنا در شرایط موجود پذیرش اسلام بیشتر جنبه ی موروثی دارد تا تحقیقی.چون حتی اگر تحقیقی منجر به تغییر و یا نفی دین اسلام گردد تبعات مرگ آورش، اهرمی موثر در عدم ابراز آزادانه ی آن خواهد بود.

دی: یکم دی ماه مصادف است با اولین نوشته ی من در بلاگفا و جمهور بلاگفا یکساله شد.در حمله ی هکرها ۲۰ سایت دولتی از جمله سایت مرکز پژوهشهای مجلس هک می شود.در یکی از این صفحات هک شده نوشته اند:«شما که توان محافظت از یک سایت را ندارید چگونه برای مملکتی تصمیم می گیرید».
اعلمی خطاب به احمدی نژاد می گوید:« متاسفانه اشتياق بيش از حد آقای احمدی‌‏نژاد در توسل به روشهای پوپوليستی و اصرار مطلق به توسعه و انعكاس برنامه‌‏های تبليغاتی‌‏اش و تقدس بخشيدن به خود و برنامه‌‏هايش و آسمانی جلوه دادن مسايل زمينی مربوط به خود می‌‏تواند شائبه تلاش رييس جمهوری محترم و بعضی از اطرافيانش در توسل به يك منبع كاذب قدرت به منظور كسب شهرت و شخصيت برتر را بيش از پيش تقويت كند».
در همان روزها احمدی نژاد مدعی شد:«با افتخار می گوییم می توانیم دنیا را اداره کنیم»، جمله ی رییس جمهور منعقد نشده بود که ۷ سرباز در سیستان بلوچستان به گروگان گرفته شدند و هواپیمای حامل ۷ سردار جنگ  سقوط کرده و پرونده ایران آماده ی ارجاع به شورای امنیت شد!

مهر: اخبار انتصاب استاندارهای با سابقه ی نظامی منتشر می شود.سردار حیات مقدم استادار خوزستان شده است.۲۳ مهر دومین سری انفجاردر اهواز نزدیک به ۲۰ کشته و ۸۰ زخمی برجا می گذارد.وزیر اطلاعات از دستگیری ۲۰ مظنون خبر می دهد.در همین حال معاون سیاسی امنیتی استاندار خوزستان که بعلت گرایش اصلاح طلبانه اش آخرین روزهای مسولیت خود را سپری می کند، خبر دستگیریها را تکذیب می کند.

آبان: تعیین وزیر نفت همچنان یک موضوع جنجالی است.اعتراض عمومی به عملکرد فدراسیون فوتبال و مربی تیم ملی افزایش یافته است.اولین سفر استانی احمدی نژاد و تصویت ۱۰۰ مصوبه در سه ساعت جنجالی رسانه ای را دامن می زند.فعالین سیاسی خواستار رفتار معقولانه تری از دولت هستند. منوچهر آتشی شاعر گرانمایه ۲۹ آبان چشمانش را از ما می گیرد و غم را در دلمان می افکند.

آذر:یک وزیر پیشنهادی نفت دیگر رد می شود.هفت روز از رفتن آتشی گذشته است که مرتضی ممیز هم پر می کشد و طرحی می شود در ذهنمان. همزمان با انتشار فیلم دیدار احمدی نژاد و جوادی آملی اعلمی نطق تندی خطاب به احمدی نژاد در مجلس ایراد می کند و داستان هاله ی نور شکل علنی تری به خود می گیرد.
بار دیگر احمدی نژاد امریکا و غرب را به نابودی تهدید می کند.سایت انتخاب از ورود سگی به حرم امام رضا و عرض ادب به ساحت این امام خبر می دهد که مشخص می شود یکی از خادمان حرم این ماجرا را ترتیب داده است.۱۶ آذر روزدانشجو اعلام می شود که دانشگاه ها در این روز تعطیل خواهد بود.
قرعه کشی جام جهانی فوتبال انجام شده و تیم ایران با مکزیک و پرتقال و آنگولا هم گروه می شود.هواپیما ی سی ۱۳۰ حامل خبرنگاران سقوط می کند و بیش از ۹۰ نفر کشته می شوند.طیف اقلیت مجلس در تلاش استیضاح وزیر دفاع است.الهام این استیضاح را از طلاق بدتر می خواند .

تیر:بامداد چهارم تیرماه حادثه ای در شرف رخ دادن است.احمدی نژاد با ۱۷ میلیون رای  هاشمی رفسنجانی را شکست می دهد در انتخاباتی که تنها ۲۷ میلیون شرکت کننده داشته است.واکنشهای بسیار منفی انتخاب احمدی نژاد رسانه های منتقد را فرا گرفته است. ۱۸تیرماه یاد آور واقعه ی حمله به کوی دانشگاه تهران است در این زمان بسیاری از وبلاگها از احمد باطبی زندانی یاد می کنند.
زمزمه هایی درمورد حضور احمدی نژاد دراشغال سفارت امریکا و بازجویی از گروگانها و قتل مخالفان کرد دروین بگوش می رسد.هواداران رییس جمهور با احتیاط این خبرها را تکذیب می کنند.ماجرایی دراهواز آغاز شده است که به داستان "سیدها" معروف شد.سیدهایی که در ازای سپرده های مردم تا ۶۰ درصد سود در مدت زمان ۲۰ روز را باز می گردانند.
اکبر گنجی اعتصاب غذا کرده است.عکسهایش هر کسی را تحت تاثیر قرار می دهد.تلاشها برای آزادی گنجی شدت بیشتری یافته است.چند بمب در مترو لندن منفجر شده است و بار دیگر القاعده در کانون توجهات جهانی قرار می گیرد.

مرداد:اول مرداد است و خاطره ی تولد من تازه می شود.اکبر گنجی بخاطر وخامت حالش به بیمارستان منتقل شده است. در اهواز داستان سیدها بالا گرفته و برخی مقامات امنیتی نیز دخالت کرده اند. دستگیری سیدها آغاز شده است و اغتشاشاتی در محلهای عرب نشین بوجود می آید.
روز ۱۱مرداد احمدی مقدس معاون مرتضوی ترور می شود.و برخی سعی دارند هوادارن گنجی را در این میان مقصر کنند. به سنت هر سال ۲۸ مرداد یاد آور کودتایی آمریکایی- انگلیسی است که دولت ملی دکتر مصدق را ساقط کرد. وزرای دولت احمدی نژاد معرفی می شوند. کابینه ای که صدای مجلس هوادار دولت را هم در می آورد.

شهریور:بحث بر سر اعضای کابینه بالا گرفته است.لاریجانی بجای حسن روحانی بر صندلی دبیری شورای امنیت ملی تکیه زده است و رهبری مذاکرات هسته ای با اروپا را بر عهده می گیرد.بحثها و نظرهایی در مورد جبهه ی فراگیر دموکراسی خواهی و حقوق بشر در میان رفرم خواهان در جریان است.مباحث در مورد تحریم و شرکت در انتخابات نیر کماکان ادامه دارد.

فروردین:سال ۸۴ به عنوان سال همبستگی و مشارکت ملی نامگذاری شد.در همین ماه بود که لوگوی اکبر گنجی را آزاد کنید را طراحی نمودم و در بسیاری از وبلاگها قرار گرفت.مجلس هفتم در اواسط همین ماه خبرنگار ایلنا، مسیح علی نژاد را بخاطر افشای حقوق نمایندگان مجلس اخراج نمود.
خاتمی در مراسم خاکسپاری پاپ شرکت کرد و در کنار رییس جمهور اسرائیل قرار گرفت.موشه کاتساف که ایرانی الاصل است مدعی شد با خاتمی دست داده و چند کلمه ای حرف زده اند.در خوزستان براثر انتشار نامه ی منتسب به ابطحی عربها دست به اعتراضهایی زده اند.محمدرضا خاتمی معتقد بود این اقدامات توسط محافظه کاران تحریک شده است.

اردیبهشت:بحث انتخابات ریاست جمهوری داغ شده است.جوانان با معین میثاق نامه امضا می کنند.بحث بر سر آمدن و نیامدن رفسنجانی بالا گرفته و لاریجانی همچنان با پا پیش می کشد و با دست پس می زند.
حنیف در مراسمی در دانشگاه با قالیباف کل کل می کند و سرو صدای زیادی به پا می شود.روزنامه ی توسعه تیتر می زد:سردار مات شد!
برای مجتبی سمیع نژاد لوگویی ساخته شده است و وبلاگ نویسان درخواست عدالت را برای او دارند.محمدرضا خاتمی که ۲۹ اردیبهشت به اهواز آمده مورد هجوم گروه فشار قرار می گیرد و با اسپری فلفل مصدوم می شود.

خرداد:روز ۲ خرداد است که خبر رد صلاحیت معین همه جا می پیچید.همه به تکاپو افتاده اند.وبلاگستان به هیجان امده، هیجانی که زیاد طول نمی کشد. و با حکم رهبری معین تایید می گردد.معین و حامیانش جمع می شوند که آیا به حکم حکومتی تن دهندیا نه.بیانیه ای شجاعانه در دفاع از حقوق مردم و رد هر حکم فراقانونی حضور معین در انتخابات را اعلام می کند.
تب انتخابات بالاست.ملی مذهبی ها هم به حامیان معین می پیوندد به امید جبهه ی دموکراسی خواهی.معین به اهواز می آید و سخنرانی می کند.ایران با بردن بحرین به جام جهانی صعود می کند.ابراهیم یزدی که به اهواز آمده بود در فرودگاه مورد ضرب و شتم قرار می گیرد.
۲۱ خرداد ماه چهار بمب نسبتا قوی در نقاط مختلف شهراهواز منفجر می شود که دهها کشته و زخمی برجا می گذارد.فضا به شدت امنیتی می شود.در بمب هم در تهران منفجر شده که یک نفر کشته و یک نفر زخمی شده اند.
انتخابات برگزار می شود و معین با نتیجه ای باور نکردی در جایگاه پنجم ایستاده است.هاشمی اول و احمدی نژاد دوم است.کروبی که سوم شده بشدت اعتراض می کند و اعتقاد دارد در انتخابات تقلب شده است.او که تا ساعات نهایی قبل از اعلام نتایج اول است ناگهان در مقام سوم قرار می گیرد.
انتخابات به دور دوم رفته است.اجماع بر روی هاشمی با شعار نه به فاشیسم انجام گرفته.خیلی ها که حاضر به حمایت از معین نبودند حالا از ترس احمدی نژاد برای هاشمی تبلیغ می کنند.روزنامه ی اقبال توقیف می شود.و کروبی همچنان دارد اعتراض می کند.

در اکثر کشورهای اروپایی برای استفاده ی بهینه از انرژی خورشیدی اقدام به تغییر ساعت در فصول بهار و پاییز می نمایند.امری که در کشورما از سال ۱۳۷۰ انجام میشد و هم اکنون توسط دولت لغو شده است.
البته در زمان رژیم گذشته نیز این طرح مطرح بود که با مخالف گسترده روحانیون روبرو شد.مخالفان عقیده داشتند اجرای این طرح برای لطمه زدن به عبادت مسلمانان است تا ساعت دقیق اذان و را اشتباه کنند!
الهام در توضیح دلایل لغو این طرح گفته است:«بررسی‌های دقيق و كارشناسانه‌ای كه تاييد كننده صرفه جويی باشد وجود ندارد و از طرف ديگر تغيير ساعت رسمی كشور باعث سردرگمی در بخشهای زيادی از جامعه می‌شود.»
دلیل اول با توجه به میزان بهره وری دستگاه های دولتی و بی برنامگی و هدر دادن منابع مالی و انسانی و اینکه اصلا بررسی کارشناسانه هنوز خودبخود به وجود نیامده است که مفید بودن طرح را تایید کند و دولت هم ظاهرا توان انجام هیچ تحقیق کارشناسی را ندارد، قانع کننده بنظر می رسد.

ولی برایم جالب است بدانم بر اساس کدام تحقیق و بررسی به این نتیجه رسیده اند که بخشهایی از جامعه دچار سردرگمی شده اند -در حالی که به اعتراف الهام بررسی صورت نگرفته- که آیین نامه ی لغو این طرح را تصویب کرده اند.در این ۱۴ سال که طرح اجرا می شد بنظر نمی رسید که مشکلی وجود داشته باشد مگر از سوم تیر ۸۴ تاکنون مشکلاتی بوجود آمده باشد.

در همین حال طبق همین آیین نامه ساعت آغاز مدارس در سال جدید از ۷ صبح در نظر گرفته شده که غیر علمی بنظر می رسد وقتی در اکثر کشورها برای اینکه دانش آموزان خواب مناسبی داشته باشند مدارس ساعت ۹ شروع می شود.

امروز ۲۹ اسفند سالروز ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر محمد مصدق است.این یادداشت کوتاه "نه بخاطر نفت" را سال گذشته در همین روز نوشتم.

حال و هوای اهواز به شدت امنیتی شده است گویی که حکومت نظامی اعلام نشده ای باشد.از ساعت ۶ عصر عبور و مرور هرگونه خودرو در منطقه ی کیانپارس و جاده ی ساحلی ممنوع است.ورودی های جاده ساحلی با موانع بتنی بسته شده و نیروی انتظامی حضور محسوسی را در سطح شهر دارد.
شاید عامل اصلی این سختگیری ها حوادث تلخ سال گذشته و تهدیدات اخیر جدایی طلبان قومی باشد که کلیت مراسم را تهدید نموده و مردم را از برگزاری آن بر حذر داشته اند.
با این اوصاف بنظر نمی رسد همچون سالهای گذشته شاهد حضور جمعیت زیادی در مراسم چهارشنبه سوری امسال باشیم.شاید اکثر خانواده ها ترجیح بدهند درمقابل منازلشان و بصورت گروههای کوچک و کم خطرتر این رسم دیرینه را برگزار کنند.

البته سختگیری در مورد مراسم چهارشنبه سوری مختص اهواز نبوده و کم و بی در همه جا اعمال شده است.شاید روزهای پایانی امسال آغاز دوباره ای باشد برای رجعت به سنتهای گذشته که در این چند سال اخیر بشدت دچار انحراف شده و از اهداف اصلی خود دور گشته است.پریدن از روی آتش و قاشق زنی و ترانه خوانی به جای تولید صداهای مهیب و به خطر انداخت خود و دیگران.